Zdrowie i uroda – Żyj w zgodzie ze sobą!

Osobowość histrioniczna

Andrey Burmakin/bigstockphoto.com

Pojęcie „osobowość histrioniczna” (inaczej „histrioniczne zaburzenie osobowości”) pochodzi od łacińskiego słowa histrio (aktor). I rzeczywiście, osoby z tym zaburzeniem zachowują się w sposób przesadnie teatralny, jakby były aktorami na scenie. Można powiedzieć, że jeśli nie są w centrum uwagi – nie czują, że istnieją.

Osobę z zaburzeniem histrionicznym można rozpoznać po ogromnej potrzebie skupiania na sobie uwagi otoczenia. Próbuje ona to osiągnąć przez nadmiernie dramatyczne zachowanie oraz wyolbrzymianie swoich odczuć i przeżyć. Często wypowiada się w sposób bardzo emocjonalny, z przesadną gestykulacją. Osoba taka może sprawiać wrażenie chwiejnej emocjonalnie i niezbyt dojrzałej. Może też charakteryzować się skupieniem na własnym wyglądzie, ekscentrycznym ubiorem oraz kreowaniem wizerunku opartego przede wszystkim na seksualności. Bywa postrzegana jednocześnie jako egocentryczna i nadmiernie interesująca się życiem innych. Jednak to zainteresowanie nie wynika z rzeczywistej empatii, lecz z potrzeby bycia ważnym dla kogoś i kontrolowania wszystkiego, co się dzieje w otoczeniu. Może ono za bardzo wkraczać w sferę cudzej prywatności.

Osoby z tym zaburzeniem zwykle nie postrzegają go jako problem sam w sobie. Zaczynają szukać pomocy dopiero wtedy, gdy utrudnia im ono relacje z ludźmi. Mogą zauważyć, że ludzie się od nich oddalają, bo czują się przytłoczeni ich dramatyzmem, zbyt szybkim skracaniem dystansu i nadmiernym wtrącaniem się w cudze sprawy. Zachowanie histrioników może też być odbierane jako niestosownie uwodzicielskie, co bywa przyczyną przykrych nieporozumień. Przyczyną zgłoszenia się na terapię może być również depresja po rozstaniu z partnerem, rozczarowaniu czy niepowodzeniu – takie doświadczenia są przeżywane szczególnie silnie.

Trudno jest jednoznacznie stwierdzić, z czego wynikają histrioniczne cechy osobowości. Wskazuje się tu na wpływ czynników genetycznych oraz temperamentu. Bierze się też pod uwagę wpływ środowiska rodzinnego, a szczególnie brak uwagi i zainteresowania ze strony co najmniej jednego z rodziców. Gdy rodzic staje się w jakiś sposób niedostępny (niekoniecznie ze złej woli, lecz np. z powodu braku czasu czy skupienia na własnych problemach), dziecko może różnymi metodami próbować zdobyć zainteresowanie i akceptację tego drugiego. Nabiera poczucia, że jeśli nie będzie się zachowywać w sposób przerysowany i starać się aż za bardzo, nikt go nie zauważy. Nadmierna ekspresja staje się więc dla niego sposobem na przetrwanie.

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *