Zdrowie i uroda – Żyj w zgodzie ze sobą!

Choroba afektywna dwubiegunowa

Kasia Bialasiewicz/bigstockphoto.com

Choroba afektywna dwubiegunowa, zwana także zaburzeniami afektywno-dwubiegunowymi albo chorobą depresyjno-maniakalną, charakteryzuje się naprzemiennym występowaniem stanów depresyjnych i stanów pobudzenia (maniakalnych lub hipomaniakalnych), które mogą, choć nie muszą, być oddzielone okresami bezobjawowymi.

Wymienione grupy objawów mogą mieć różne nasilenie. Mówi się nawet, że u każdego pacjenta wyglądają inaczej, więc diagnoza jest trudna. Należy rozróżnić między chorobą afektywną dwubiegunową a chorobą afektywną jednobiegunową, w której występują nawracające epizody stanów depresyjnych, ale nie ma stanów maniakalnych.

Faza depresji cechuje się znacznym obniżeniem nastroju i poczuciem utraty energii życiowej Często występuje zmęczenie i nadmierna senność. Osoba ma trudności z podejmowaniem działań i skupieniem uwagi, nawet w prostych, codziennych sytuacjach. Nie kończy rozpoczętych projektów, nie wywiązuje się ze wcześniejszych zobowiązań. Zdarzają się nawet myśli i próby samobójcze.

Epizod maniakalny to z kolei okres znacznie podwyższonego nastroju. Objawia się to pobudzeniem, a nawet euforią niewspółmierną do okoliczności, wesołkowatością i gadatliwością. Typowa jest gonitwa myśli i słowotok. Mogą się także pojawić skłonności do dominowania nad otoczeniem, narzucania swoich pomysłów i poglądów, a także nieracjonalnego, nierealistycznego spojrzenia na sytuację bez dostrzegania ograniczeń i potencjalnych problemów. Możliwe jest niekontrolowane, spontaniczne wydawanie pieniędzy, nieprzemyślane inwestycje albo nierozsądne zapożyczanie się. Charakterystyczna jest także łatwowierność i hurraoptymizm wynikające z przekonania, że wszystko się uda, a wszelkie problemy da się łatwo rozwiązać. Osoba może też mieć fałszywe wyobrażenie, że wszystko jej wolno, a w razie problemów łatwo uniknie konsekwencji, w związku z czym podejmuje działania ryzykowne, a nawet niezgodne z prawem. Przykładem jest impulsywne zwalnianie się z pracy bez myślenia o konsekwencjach, w przekonaniu, że z łatwością uda się znaleźć lepszą. Mówi się też o wyostrzeniu zmysłów i intensywniejszym doświadczaniu bodźców – wzrokowych, słuchowych czy smakowych.

Problem polega na tym, że w czasie takiego epizodu pacjent czuje się świetnie, więc nie uważa, że mu cokolwiek dolega i że potrzebuje jakiejkolwiek pomocy.

Epizod hipomaniakalny jest podobny do maniakalnego, lecz objawy mają mniejsze natężenie i zwykle trwają krócej. Również występuje podwyższony nastrój i pobudzenie, lecz osoba potrafi zachować nad sobą kontrolę i jest przynajmniej częściowo krytyczna wobec swoich działań. Możliwe jest podejmowanie różnych przedsięwzięć i zobowiązań, bo w tym czasie wszystko wydaje się łatwe; ale z drugiej strony częsta jest tendencja do ich porzucania i niekończenia oraz do niedotrzymywania obietnic, zwłaszcza gdy epizod minie i przejdzie w stan depresyjny. Występuje też zwiększona niecierpliwość i frustracja, gdy czegoś nie można zrealizować od razu.

Podstawą leczenia choroby afektywnej dwubiegunowej jest farmakoterapia. Musi ona być prowadzona pod kierunkiem psychiatry. Bywa długotrwała, a czasem nawet jest konieczna przez całe życie pacjenta. Nie można też samemu odstawiać leków ani zmieniać ich dawkowania, nawet gdy samopoczucie się poprawia, gdyż grozi to nawrotami objawów.

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *