Nastrój poprawić może masaż Lomi Lomi. Sztuka ta wywodzi się z wysp hawajskich i działa zarówno na ciało, jak i umysł. Przy masażu wykorzystywany jest ciepły olej oraz śpiew, muzyka lub taniec. Masażysta wprowadza klienta w błogi stan relaksu, rozluźniając wszystkie mięśnie. Używa w tym celu dłoni, przedramion i łokci. Lomi Lomi może być prowadzony w energiczny lub spokojny sposób, w zależności od upodobań pacjenta. Po zabiegu czuć ogromne odprężenie. Masaż pozytywnie działa również na metabolizm, krążenie i układ nerwowy.

Masaż Lomi Lomi ma charakter specjalnej ceremonii, dzięki której można pozbyć się negatywnych emocji. Likwiduje stres i zmęczenie, jednocześnie dając dawkę nowej energii. Wskazany jest w przypadku ogólnego przemęczenia organizmu, apatii, depresji, zaburzenia układu ruchowego, braku koncentracji, bólach głowy i mięśni oraz braku życiowej harmonii. Masaż ten zakazany jest tyko dla chorych na złośliwą odmianę białaczki. Lomi Lomi to muzyczny rytuał, charakteryzujący się bardzo płynnymi ruchami masażysty. Jego zadaniem jest przywrócenie odpowiedniego pola energetycznego pacjenta na przestrzeni duchowej i fizycznej. Po serii takich zabiegów można pewniej spojrzeć w przyszłość, bez kompleksów i zniechęcenia.

Taki zabieg wykonywać może wyłącznie specjalista. Niezbędne są nie tylko umiejętności masowania ciała, Lomi Lomi wymaga też odpowiedniego przygotowania muzycznego i tanecznego. Z racji złożoności tego hawajskiego rytuału niekiedy konieczna jest obecność dwóch masażystów. Jeden zajmuje się ciałem, rozmasowując wszystkie partie. Drugi umila czas swym śpiewem. Masaż trwa 90 minut i kosztuje około 200 złotych.

Dr Moshe Feldenkrais, urodzony w 6 maja 1904 roku, był izraelskim fizykiem i wynalazcą tzw. metody Feldenkraisa.

Jest to metoda polegająca na uczeniu się własnego ciała, rozwijaniu i poznawaniu swojego potencjału dzięki ruchowi. Zarówno ciało, jak i umysł, są nieodłączną częścią pozwiązaną ze sobą, materialnie i niematerialnie. Na tej podstawie głównym założeniem metody Feldenkraisa jest połączenie ciała i umysłu.

Umysł ludzki, w trakcie całego naszego życia, tworzy wciąż nowe i lepsze wzorce ruchowe. Dlatego małe dziecko uczy się raczkować, chwytać, chodzić. Wraz z biegiem czasu przestajemy się uczyć nowych ruchów i korzystamy z tych wyuczonych, które z biegiem lat mogą doprowadzić do przeciążenia stawów, mięśni, powodować ból czy wady postawy. To samo tyczy się naszego umysłu, sposobu myślenia czy postrzegania siebie w odniesieniu do świata. Mało która osoba wykorzystuje w pełni posiadany potencjał, na co zwrócił uwagę Feldenkrais w swojej książce „The Potent Self. A Study of Spontaniety and Compulsion”. Tam też opisywał mechanizmy ruchu, zaczynając od intencji ruchu powstającej w mózgu, aż do jej realizacji przez mięśnie. Uważał, że ruch jest środkiem w procesie świadomości.

Dlatego też metoda Feldenkraisa polega na rozwijaniu potencjału, na nieustannym uczeniu się i rozwijaniu, na samopoznaniu dzięki metodzie ruchowej, która wykorzystywana jest jako środek uczenia się.

Jest to także metoda terapeutyczna, polecana osobom, które mają problemy z ruchem. Takie osoby zwykle są po wypadku, po długim okresie bezruchu czy też z chorobami o podłożu ortopedycznym. Polecana jest także osobom zdrowym, które chcą usprawnić swój ruch i poruszać się z mniejszym wysiłkiem, w pełni wykorzystując swój potencjał ruchowy.

Metoda ta oddziałuje na nasz układ nerwowy i pozwala na poprawę samopoczucia i elastyczności ciała. Poprzez delikatne i drobne ruchy zapisuje nowe informacje w mózgu.

Ćwiczenia można wykonywać zarówno w grupie, jak i indywidualnie. Zajęcia grupowe, zwane „Świadomość poprzez ruch”, prowadzone są przez około 50 minut. W ich trakcie uczestnicy prowadzeni są przez zajęcia słownie, wykonując określone sekwencje ruchowe. Odbywa się to w pozycji siedzącej lub leżącej, tak, aby uczestnik odczuwał wygodę. Słowa prowadzącego opisującego ćwiczenia są dowolne w interpretacji. Ważne, żeby uczestnik doświadczał ruchu pod każdym względem, odkrył swoje nawyki, także spróbował stworzyć nowe. Do ćwiczonych ruchów należą ruchy z różnych etapów rozwoju człowieka, jak raczkowanie czy wstawanie. W zajęciach uczestniczyć mogą wszyscy, bez względu na płeć, wiek czy sprawność.

Zajęcia indywidualne polegają na bezbolesnym i delikatnym wykonywaniu przez uczestnika sekwencji ruchów za pomocą prowadzącego zajęcia. Takie ćwiczenia trwają od 45 do 50 minut, a uczestnik podczas nich siedzi lub leży na stole do masażu. Ćwiczący odkrywa swoje nawyki ruchowe i stara się odkryć nowe sposoby poruszania się. Zajęcia indywidualne uzależnione są od potrzeb uczestnika i skierowane są zarówno do osób sprawnych jak i takich, które mają problemy z poruszaniem się.

„Celem jest ciało tak skoordynowane,
aby poruszało się z minimalnym wysiłkiem
i maksymalną wydajnością, nie poprzez
siłę mięśni, ale przez zwiększoną
świadomość tego jak funkcjonuje.”

dr Moshe Feldenkrais

Metod medycyny niekonwencjonalnej jest wiele. Każda z nich ma pozytywnie działać na ludzki organizm, lecząc z różnych dolegliwości. Przykładem alternatywnego sposobu na poprawienie stanu zdrowia jest homeopatia. W tym przypadku stosuje się rozcieńczone substancje, których działanie powinno być równie skutecznego jak leków. Tę formę medycyny stworzył w 1796 roku niemiecki lekarz Samuel Hahnemann. Homeopatia szybko zyskała wielu zwolenników.

Leki homeopatyczne powstają w wyniku stopniowego rozcieńczania określonej substancji. Silne potrząsanie ma dokładnie wymieszać poszczególne składniki, a tym samym zwiększyć efektywność tego roztworu. Proces rozcieńczania kończy się dopiero po całkowitym zniknięciu głównej substancji. Do tej pory nie udało się w żaden naukowy sposób potwierdzić skuteczności homeopatii. Jej działanie opiera się, zdaniem naukowców, przede wszystkim na efekcie placebo lub myśleniu życzeniowym.

Duża część środków homeopatycznych w ogóle nie ma w swym składzie aktywnych substancji. Opierają się one na cukrach i alkoholu. Jednakże zwolennicy tej metody uznają, że działają one na zasadzie pamięci wody, co prowadzić do trwałych zmian w roztworze. Zjawisko to również nie posiada potwierdzenia w przyrodzie. Dlatego też przeciwnicy homeopatii widzą w niej jedynie pseudonaukę lub formę oszustwa chorych.

Homeopatia krytykowana jest na całym świecie. Mimo to, tę metodą powszechnie stosuje się w wielu krajach. Także w Polsce, gdzie dzięki braku przepisów prawnych, dużo łatwiej o sprzedaż leków homeopatycznych niż konwencjonalnych. Nie wymagają one bowiem uzyskania potwierdzenia skuteczności leczenia.

Wyróżnia się odłam homeopatów, którzy wierzą w leczenie na odległość. Do takich leków zaliczyć można papierowe, wykładane pod szklankę z wodą lub do kieszeni ubrania. Takich praktyk nie uznają jednak tradycyjni homeopaci, dla których konieczne jest zażycie określonej substancji leczniczej. Według nich w ten sposób można pozbyć się przewlekłych chorób, zwłaszcza kiedy medycyna konwencjonalna nie przynosi żadnych rezultatów. W aptekach można kupić niezmiernie dużo leków homeopatycznych na niemalże każde dolegliwości: bóle głowy oraz stawów, przeziębienie, grypę, bezsenność, stłuczenia czy choroby układu pokarmowego.

Narodowy Fundusz Zdrowia nie refunduje leków homeopatycznych. Brak potwierdzenia, co do skuteczności tych środków, sprawia że medycy odradzają ich zażywanie. Choć ich stosowanie nie wpływa negatywnie na organizm, to również nie przynosi korzyści zdrowotnych. To jednak nie zniechęca pacjentów, którzy często decydują się na rozpoczęcie kuracji homeopatycznej.

Stosowanie baniek chińskich w medycynie jest metodą znaną od co najmniej 3000 lat. Do niedawna używano głównie baniek szklanych (ogniowych bądź próżniowych). Ostatnio coraz większą popularnością cieszą się jednak bańki gumowe (bezogniowe).

Masaż gumową bańką chińską stosowany może być między innymi w przypadku chorób układu oddechowego, nerwobólów, chorób mięśni i przeciwbólowo. Sprawdza się on także w kosmetyce – przynosi doskonałe efekty w terapii antycellulitowej oraz wspomaga terapię odchudzającą.

Gumowe bańki chińskie to bańki próżniowe. Oznacza to, że należy je zassać do ciała, by w bańce wytworzyło się podciśnienie. W tym celu ściskamy bańkę w dłoni, a po przyłożeniu jej do ciała, rozluźniamy uścisk.

Masaż bańką chińską najlepiej wykonywać co 2-3 dni, w seriach po 10-12 zabiegów (po tym czasie należy zrobić sobie przerwę). Przed masażem należy posmarować skórę oliwką, aby bańka łatwo przesuwała się po powierzchni. Masaż wykonuje się delikatnymi, podłużnymi lub kolistymi ruchami, zawsze w kierunku węzłów chłonnych.

Masaż wykonujemy przez około 15-30 minut. Efekty widoczne są już po kilku zabiegach.

Bezpośrednio po zabiegu skóra może być zaczerwieniona, pojawić się mogą także małe siniaki. Nie stanowią one jednak przeciwwskazania do kolejnych zabiegów.

Najlepiej skorzystać z usług specjalisty – coraz więcej salonów urody oferuje ten rodzaj masażu (średnio około 60 zł za 30 minut masażu). Masaż bańką chińską można także wykonywać samemu, przy użyciu zestawu czterech baniek chińskich różnej wielkości. Kupić go można przez internet lub w aptece. Koszt zestawu waha się w granicach 20-40 złotych.

Masaż bańką chińską:

• pobudza krążenie krwi,
• usuwa zbędne produkty przemiany materii oraz toksyny,
• przyspiesza przemianę materii i wspomaga redukcję tkanki tłuszczowej,
• ujędrnia skórę,
• modeluje sylwetkę,
• zmniejsza obrzęki,
• relaksuje.

Wskazania:

• skóra z cellulitem,
• mało elastyczna skóra,
• stres, przemęczenie,
• zabieg towarzyszący w kuracji odchudzającej.

Przeciwwskazania:

• zaburzenia krzepliwości krwi,
• skłonności do wylewów podskórnych i obrzęków,
• menstruacja,
• ciąża (w czasie ciąży wyklucza się masaż brzucha; możliwy jest tylko bardzo delikatny masaż pozostałych części ciała),
• żylaki,
• nowotwory,
• uszkodzona skóra, otwarte rany,
• gorączka.

Baniek chińskich NIE WOLNO stosować w okolicach kręgosłupa, mostka, obojczyków czy łopatek, czyli wszędzie tam, gdzie jest niewiele mięśni i tkanki tłuszczowej. Szczególnie uważać powinny osoby bardzo szczupłe. NIE MASUJEMY także okolic serca, oczu, uszu, nosa, brodawek piersiowych, żołądka, żylaków, znamion barwnikowych oraz, w przypadku kobiet w ciąży – brzucha, podbrzusza i w okolicy lędźwiowej.

Medycyna wywodzi się od starohinduskiej sztuki leczenia – Ajurwedy. Najważniejszą zasadą tej nauki jest zachowanie równowagi organizmu. Ajurwedy ma swoich zwolenników również i dziś, choć powstała prawie 5 000 lat temu. Nazwa tej dziedziny medycznej wywodzi się od dwóch słów „ayus”, czyli życie oraz „veda” – wiedza.

Ajurweda uczy, jak żyć zgodnie z naturą, by utrzymać stan równowagi ciała i umysłu, który zapewnia zdrowie na długie lata. Warunkiem wejścia w stan równowagi jest uwolnienie umysłu od chorób, dopiero wtedy można pracować nad ciałem. Człowiek jest połączeniem trzech różnych energii, zwanych wata, pitta, kapha. Ich właściwe współistnienie gwarantuje harmonijne życie. Najpierw jednak trzeba rozpoznać, która z energii jest wiodącą. Każda zwiera szereg wytycznych,co do sposobu życia oraz odpowiedniej diety.

Ajurweda wywodzi się z półwyspu Indyjskiego i nadal tam jest praktykowana oraz wykładana na lokalnych uczelniach. Wielu zwolenników ma również na Sri Lance. Metody tej nauki dotyczą leczenia wszelkich dolegliwości, zarówno natury psychicznej, jak i fizycznej. Lekarze pełnią rolę doradców w kwestii odzyskania równowagi życiowej. Każdy pacjent diagnozowany jest indywidualnie, po szczegółowym wywiadzie lekarskim.

Zaburzenia wynikać mogą ze złego tryb życia, stresu oraz nieodpowiedniej diety. Istotny jest także kolor skóry, oczu, warg i paznokci, który świadczy o wewnętrznych procesach w organizmie. Terapia ajurwedyczna rozpoczyna się od usunięcia z ciała oraz umysłu wszystkich toksyn, nagromadzonych przez lata. W tym celu wykorzystywane są oleje eteryczne. Podczas kąpieli parowych, wraz z potem usuwane są trucizny. Przy bezsenności i problemach z krążeniem stosuje się także masaż skóry z użyciem oklejka ziołowego.

Popularnym zabiegiem ajurwedycznym jest inhalacja zatok nosowych. Nasączone ekstraktami roślinnymi tampony wkładane są do dziurek w nosie, aby pobudzić pracę mózgu i narządów zmysłów: wzroku, słuchu, węchu. Metoda ta ma na celu wyleczenie z bólów głowy oraz zaburzeń koncentracji i pamięci. Po dokładnym oczyszczeniu organizmu lekarz może wypisać środki na bazie ziół lub minerałów, umożliwiające przywrócenie naturalnej równowagi.

Balneoterapia (z łac. „balneum” – kąpiel i gr. „therapeja” – leczenie) jest działem fizjoterapii. Polega ona na dokonywaniu zabiegów rehabilitacyjnych wykorzystujących wodę w różnych temperaturach. Jest to jedna z metod uzdrowiskowego leczenia schorzeń pacjenta stosowana w medycynie naturalnej. Środkiem leczniczym są tu naturalnie występujące czynniki (wody mineralne oraz zawarte w nich gazy i borowiny).

Balneoterapia jest jedną z najstarszych gałęzi medycyny. Była ona stosowana przez samego Hipokratesa, gdyż kąpiele były znanym zabiegiem leczniczym już w starożytności. Na szeroką skalę balneoterapię rozwinęli Rzymianie. Picie wód leczniczych zostało wprowadzone po raz pierwszy w XVII wieku. Najnowsza odmiana balneoterapii rozwinęła się w XVIII i XIX w. Jej pionierem w Polsce był J.N. Żniniewicz, który założył 1908 roku w Poznaniu zakład wodoleczniczy.

Ta metoda wykorzystywana w medycynie alternatywnej obejmuje zabiegi lecznicze w postaci:

• natrysków,
• biczów wodnych, podczas których masaż odbywa się za pomocą dość silnego, punktowego strumienia wody tryskającego z około trzech metrów,
• masażu podwodnego (wirowego), który wykonuje się w specjalnych wannach posiadających dysze z tryskającymi pod dużym ciśnieniem strumieniami wody,
• kąpieli,
• irygacji,
• inhalacji,
• łaźni parowych (pomieszczeń wypełnionych parą wodną),
• gimnastyki w wodzie (polecana pacjentom z dolegliwościami reumatycznymi; wzmacniająca mięśnie),
• okładów,
• kuracji pitnych.

Każdy z tych zabiegów wykonuje się przy użyciu wód termalnych. Są one stosowane podczas rekonwalescencji w sanatoriach np. w stanach wyczerpania po zabiegach operacyjnych, chorobach psychosomatycznych, zmianach zwyrodnieniowych stawów, urazowych uszkodzeniach narządu ruchu, po przewlekłych zespołach zapalnych.

Dziś często wykorzystuje się balneoterapię w różnych ośrodkach SPA. Oferuje się tam głównie kąpiele lecznicze, które to są wzbogacone naturalnymi dodatkami, takimi jak np. sól morska lub minerały, czy też substancje na bazie torfu. Niektóre z zabiegów balneoterapeutycznych można wykonywać samodzielnie w domu. Balneoterapia przynosi ulgę napiętym mięśniom i relaksuje.

Zabiegi balneoterapeutyczne mają dużą skuteczność i działają odprężająco, zaś ich rezultaty są szybko odczuwalne. Ponadto balneoterapia jest ogólnodostępna i stosunkowo tania (jej koszt waha się od kilku do kilkunastu złotych). Czas trwania zabiegów to 10-30 minut. Jeśli mamy problemy z układem oddechowym lub krążenia, reumatyzmem czy też nadmierną pobudliwością psychiczną, to dzięki zabiegom balneoterapeutycznym możemy sobie pomóc dość szybko i tanio.

Termin radiestezja wywodzi się od łacińskiego sława radiatio, czyli promieniowanie oraz greckiego aesthesia – wrażliwość. Posługując się zatem dosłownym tłumaczeniem radiestezją jest wrażliwość na promieniowanie. Pojęcia zostało wprowadzone w latach trzydziestych XX wieku przez francuskiego radiestetę księdza Abbé Alexis Bouly. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego radiestezja to nauka, która zajmuje się emisją jonów przez nieradioaktywne cząsteczki.

Radiestezja przez większość ludzi zaliczana jest do grona nauk alternatywnych, która opiera jest na zwykłym przypadku, a nie wiedzy naukowej. W Polsce z prawnego punktu widzenia radiesteci na równi są traktowani z astrologami, wróżbitami oraz bioenergoterapeutami. Zadaniem radiestezji jest wyszukanie określonego obiektu, np. wody, metalu, a nawet osób zaginionych przy pomocy specjalnej różdżki. Przyrząd ten powinien wyczuć rezonans promieni danego przedmiotu lub osoby.

Zjawisko radiestezji starano się wyjaśnić dwiema metodami. Pierwsza określana jako fizyczna, zakłada wysłanie wybierających strumieni promieni przez żyły wodne. Ten specjalny rodzaj drgań wyczuwany jest przez nieliczne osoby. Promieniowanie wprawia w drganie ludzkie mięśnie, co w konsekwencji wprawia również w ruch wahadełko lub różdżkę. Natomiast teoria mentalna związana jest z parapsychologią, ponieważ radiestezja miałaby być właściwości umysłu człowieka.

Radiestezja zajmuje się poszukiwaniem niewidocznym przez innych specjalistów, nowych ujęć wody. Zdarza się, że poszukuje się również surowców naturalnych. Początkowo ograniczano się wyłącznie do tych praktyk. Jednak z upływem czasu radiesteci zaczęli prowadzić również terapie medyczne, w takcie których stawiają diagnozę oraz wskazują najwłaściwsze leki. Ponadto mogą uczestniczyć w pracach archeologicznych, jako pomoc przy poszukiwaniu wykopalisk lub nawet wspomagać kryminologów w śledztwach, dotyczących osób zaginionych.

Radiestezja jako rodzaj medycyny alternatywnej, wspomaga akupresurę i bioenergoterapię. Terapeuta wyczuwa promieniowanie, dzięki czemu jest w stanie określić, na jakie zaburzenia chorobowe, cierpi pacjent. Bardzo często przy diagnozowania wykorzystywane jest wahadełko. Jego ruchu określają rodzaje chorób i są jasnym sygnałem dla radiestów, co do dalszego postępowania leczniczego.

Refleksoterapia zaliczana jest do coraz popularniejszych metod współczesnej medycyny alternatywnej. Ta naturalna forma lecznictwa ma poprzez oddziaływania na organizm ludzki różnymi bodźcami naciskowymi (igła, masaż) zwalczyć określone dolegliwości. W skład refleksoterapii wchodzi akupresura oraz masaż punktowy wielu części całego ciała.

Odpowiednie naciskanie na określone miejsca w ludzkim ciele, które znajdują się przede wszytskim na dłoniach, twarzy, stopach, pozwala zmniejszyć lub całkowicie wyeliminować choroby różnych narządów. Do najefektywniejszych i najpowszechniejszych sposobów zaliczyć można akupresurę stóp.

Kolebką refleksoterapii są Chiny, gdzie ta metoda rozwinęła się około 5000 r. p.n.e. O właściwościach punktowego masażu stopu wiedzieli już Indianie z Ameryki Północnej, którzy wykorzystywali akupresurę jako jedną z metod uzdrowiskowych. Informacje o dobroczynnych właściwościach masażu punktowego można znaleźć również w mitologii greckiej i starożytnej kulturze Egiptu.

Refleksoterapia polega na masażu odruchowych sfer ludzkiego organizmu, które połączone są z kanałami energetycznymi, zwanymi meridianami. Wówczas do działania w postaci samoregeneracji zostają pobudzone inne narządy. Dlatego też refleksoterapia może być stosowany w każdym przypadku. Nieistotny jest wiek lub rodzaj choroby oraz jej stadium. Metoda ta może być stosowany jako element profilaktyki zdrowotnej oraz jako część kuracji medycznej.

Zabiegi refleksoterapeutyczne wykonywane są w specjalnych gabinetach, zajmujących się medycyną naturalną. Najlepsze efekty przynosi cykliczna terapia, w kutej powinno znaleźć się minimum 10 masaży terapeutycznych. Najpierw odbywają się dwa lub trzy razy w tygodniu. W kolejnym etapie kuracji odstęp między zabiegami są stopniowo wydłużane.

Efektem zabiegów refleksoterapeutycznych jest nie tylko uśmierzenie bólu, relaks i leczniczy wpływ na zmiany chorobowe, dodatkowo refleksoterapia jest pomocna przy bezsenności. Terapia masażem punktowym może znacząco poprawić jakość oraz długość snu. Po akupresurze sen będzie głębszy i jednostajny. Wpływ na to ma przede wszystkim relaksujący charakter terapii, który pozwala w pełni odpocząć organizmowi.

Walka z nałogiem lub leczenie przewlekłej choroby to ciężka walka. Wielu osobom zaczyna brakować siły. Wtedy często zwracają się w stronę cudownych metod.

Wspólną cechą medycznej szarlatanerii jest to, że oferują szybkie efekty przy minimalnym wysiłku ze strony pacjenta. Czy ostatnio coraz popularniejszy biorezonans magnetyczny jest właśnie tego typu oszustwem? Opinii oczywiście jest wiele. Są zwolennicy, są też przeciwnicy. Ci pierwsi wskazują na efekty leczenia, będące wyznacznikiem jego skuteczności. Biorezonans magnetyczny miałby wyciągać ludzi z nałogu tytoniowego, uwalniać ich od alergii, a także leczyć bardzo długą listę chorób, chyba wszystkie, jakie mogą nas kiedykolwiek dotknąć.

Na drugim biegunie stoi środowisko akademickie, które na te rewelacje patrzy z dużym sceptycyzmem. Przede wszystkim wskazuje na całkowicie spekulatywne podstawy teoretyczne metody. Spece od biorezonansu uważają, iż każdy organizm posiada swoje biopole i leczenie ma polegać na jego modyfikowaniu. Jednak współczesna nauka nie potrafi jeszcze wykrywać tej energii, która zwana jest „ultrasubtelnymi drganiami”. Lekarze wskazują na fakt, iż środowisko uzdrowicieli jest bardzo niechętne przeprowadzaniu badań porównawczych. Z nielicznych, które się zdarzyły, wynika zaś, że skuteczność biorezonansu stoi na poziomie placebo.

Ciężko jednoznacznie rozsądzić ten spór. Zastanawiając się nad skorzystaniem z alternatywnej metody leczenia możemy się pocieszać tym, że, o ile nie zrezygnujemy z normalnej terapii, co najwyżej stracimy trochę pieniędzy. Urządzenie do biorezonansu nie wyrządzi nam krzywdy. Najprawdopodobniej też – nie pomoże.

Technika Alexandra to metoda uczenia się, jak w świadomy sposób przywrócić naturalność posługiwania się własnym ciałem oraz jego swobodę psychofizyczną. Prowadzi ona do wyeliminowania nieprawidłowych nawyków nadwerężających organizm bądź też ograniczających jego działania w codziennych sytuacjach (ruchy, zachowania). Metoda ta znana jest od początku XX wieku, lecz dopiero od kilkunastu lat jest coraz częściej stosowana w medycynie alternatywnej.

Twórcą tej techniki był Australijczyk – Frederick Matthias Alexander (1869 -1955). Z zawodu był on aktorem i kiedy zaczęła mu dokuczać chrypka, często przechodząca w zanik głosu podczas występów, zapoczątkował u siebie okres samoobserwacji. Doszedł do przełomowych wniosków. Problem tkwił nie tyle w samym „użytkowaniu” głosu, lecz w nadmiernych napięciach i przykurczach mięśniowych podczas „użytkowania” całego ciała. Już sama myśl o występie powodowała u niego naprężenie mięśni, więc zaangażowany był także i jego umysł.

F.M. Alexander przyłączył się zatem do głosów mówiących o niemożliwości oderwania umysłu od ciała. Twierdził, iż nasze „ja” jest jednością psychofizyczną, co też wyraził w swojej książce: „O posługiwaniu się sobą”. Z techniki Alexandra korzystali nie tylko jego koledzy po fachu, ale była ona także stosowana przez wiele szkół muzycznych i teatralnych. Sposób na radzenie sobie z wewnętrznymi lękami i źródłami negatywnych myśli obejmuje kilka kroków. Są nimi:

• nauka obiektywnej obserwacji siebie,
• mentalne powstrzymywanie reakcji napinającej mięśnie i nadwerężającej organizm,
• specyficzne kierunki myślenia,
• świadomy wybór sposobu działania.

Efektem tej metody są: swoboda ruchu i równowaga psychofizyczna, wyeliminowanie reakcji nadwerężających organizm oraz jego napięć mięśniowych i usztywnień, przywrócenie naturalności jego funkcjonowania.

Z metody F.M. Alexandra powinny skorzystać osoby zbyt nerwowe, wrażliwe, którym te cechy utrudniają pracę bądź funkcjonowanie w życiu (głównie ze względu na stres); cierpiące na bóle kręgosłupa, nerwobóle, depresję lub nowotwór (szczególnie w początkowym stadium); pracujące nad własnym rozwojem; z zaburzeniami odżywiania.

Technikę Alexandra stosuje się jako metodę wspomagającą różne terapie zmiany nawyków oraz zachowań danej osoby.